Operatie

6 maart 2013 – Ik open mijn koffer en haal mijn toilettas en slippers eruit. Mijn ouders hebben zich al geïnstalleerd in het zitje en kijken uit het raam. “Hoe is het uitzicht?” vraag ik aan mijn vader. We kijken uit over Rotterdam, met de imposante Erasmusbrug als blikvanger. Een vriendelijke mevrouw vraagt of mijn ouders iets willen drinken. Je zou bijna denken dat we in een hotelkamer zijn beland. Niets is minder waar…

“U wordt om 11:30 geopereerd mevrouw” zegt de verpleegster. Het is inmiddels 08:30 geworden. “Nou dan kunnen we hier nog lekker drie uur chillen!” zeg ik gekscherend. We moeten er allemaal om lachen. Het doet me denken aan een gezelschap op een begrafenis, waar mensen allemaal grapjes met elkaar maken. Iedereen lacht, maar ondertussen hangt het zwaard van Damocles boven het hoofd.

IMG_1877De zaalarts komt langs en vraagt zekerheidshalve aan welk oor ik geopereerd wil worden. Met een dikke zwarte stift tekent ze een pijl onder mijn rechteroor. Zou dit in het verleden wel eens mis zijn gegaan? Dat je één goed oor hebt, en na de operatie twee dove oren?

Showtime
De tijd vliegt en voor ik het weet staat de stralende verpleegster weer in onze kamer. “U mag naar boven mevrouw! U mag uw operatie jasje aantrekken en dan komen we u straks ophalen”. Ik krijg twee paracetamol om rustig te worden, geen overbodige luxe in mijn geval. Mijn gehoorapparaat stop ik in een doosje en in gedachte neem ik afscheid. Niet alleen van het gehoorapparaat, maar ook van een lastige periode in mijn leven. In stilte doe ik een klein gebedje. Twee verpleegsters komen me ophalen. Ik mag op bed gaan liggen en zij brengen me naar de 11de verdieping. Mijn ouders lopen mee naar de liften en dan moeten we afscheid nemen. Ik vecht tegen mijn tranen en geef ze een grote glimlach. De deuren van de lift gaan dicht. Nu ben ik alleen…

Wachtruimte
De verpleegsters installeren me in een wachtruimte. Naast mij ligt een vrouw te ronken, die heeft er beduidend minder moeite mee om te relaxen. Allemaal mensen in blauwe outfits lopen driftig heen en weer. Ik krijg de volle aandacht van twee anesthesisten. Uiteraard blijven mijn zenuwen niet onopgemerkt. Ze maken allemaal grapjes om me af te leiden. “Mevrouw uw achternaam, is dan een Engelse naam? Goed, we zullen het niet tegen u gebruiken hoor!” en wanneer ik een kapje over mijn hoofd krijg: “Wel al uw haar er instoppen hoor, want wat eruit steekt, dat knippen we eraf!” Ik krijg allemaal plakkertjes op mijn lijf en een infuus toegediend. Drie andere mensen in blauw pak bemoeien zich ook met mij. Ik laat het maar over me heen komen.

Operatie
En dan gebeurt het: we rijden naar de operatiekamer. De anesthesist lacht heel lief naar me en kondigt steeds aan wanneer we links- of rechts afslaan. Ik heb zin om hem te kroelen. Dan rijden we de kamer binnen. Het lijkt wel een droom. Zeker 10 man staan in de ruimte, allemaal met een eigen taak. Weer pakken ze mijn polsbandje en vragen ze mijn naam en geboortedatum. Met alle toeters en bellen op mijn lijf word ik op de operatietafel getild. Het is er lekker warm. Een mevrouw – ik vermoed de tweede arts- geeft een soort briefing. Ik versta er weinig van, maar hoor wel het woord: Cochleair Implantaat. Ik zit goed 🙂 De anesthesist brengt een kapje naar mijn neus. “Mevrouw, nu moet u wel even doorademen!” Ik adem drie keer in en uit en plots draaien de lampen als een gek in de rondte. Mijn hart gaat als een malle tekeer. En dan gaat het licht uit.

IMG_1889

I’m Alive!
Ik word wakker in een andere ruimte, een grote zaal. Om me heen staan allemaal bedden met mensen die ook uit een operatie komen. De bloeddrukmeter knijpt in mijn arm. Ik leef! Automatisch kijk ik naar een klok op de muur: het is 14:30. Ze hebben er drie uur over gedaan en dat stelt me gerust. Volgens mij is het goed gegaan. Ik heb een oorverdovende zoem in mijn oor en mijn hoofd weegt als lood. Een man tegenover me heeft een verband om zijn oog. Hij beweegt paniekerig heen en weer. Ik daarentegen, voel me de rust zelve. Ik zal nog wel verdoofd zijn. Dezelfde vriendelijke anesthesist vraagt me hoe het met me gaat. Ik hoor hem wel, maar het klinkt heel zachtjes.

De zusters komen we weer ophalen en brengen me terug naar mijn kamer. Het verbaast me, dat ik me zo relaxed voel en dat ik niet misselijk ben. Ik ben trots op mezelf en trots op iedereen die hier rondloopt. Wat een geweldige mensen allemaal! De euforie wordt verstoord wanneer ik terug op de kamer ben. Ik ben zo blij om mijn ouders te zien, dat ik omhoog wil komen. Maar dan word ik mega duizelig. Mijn hoofd tolt als een gek en de zoem in mijn oor schreeuwt harder dan ik hebben kan. Het lijkt wel of ik door het bed heen val. Nu is het gebeurd denk ik. Dit varkentje gaan we dus niet even wassen. Pas op de plaats.

Bezoek van de arts
Als ik enigszins bij ben gekomen van de duizeling, komen de twee artsen langs. Ik ben helemaal in trance, geen idee hoeveel tijd er intussen is verstreken. Ik wil de arts horen en hem bedanken, maar er komt geen enkele woord of daad uit mijn lijf. Mijn ouders nemen gelukkig het gesprek voor mij over. De arts steekt zijn duim in de lucht en dan moet ik weer huilen. Mijn moeder schrijft alles ijverig op en laat het me lezen. “De operatie is zeer geslaagd en je gehoorzenuw werkt uitstekend!” Dat is alles wat ik wilde “horen” Met een gerust hart vallen mijn ogen weer dicht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s