Als muziek in de oren

presentatieDeze week heb ik een korte presentatie gegeven over mijn CI ervaringen aan KNO artsen en audiologen. Een audioloog was geïnspireerd door dit blog en had mij gevraagd om hier iets over te vertellen. Daar stond ik ineens in een grote collegezaal in het Erasmus MC! Ik vond het heel bijzonder om mijn belevingen te delen met deze mensen.

Na afloop kreeg ik zoveel mooie en warme complimenten over mijn verhaal en spreekkunst, dat ik op de fiets naar huis alleen maar kon stralen. Heel bijzonder, omdat ik hun zo dankbaar ben dat zij dit voor mij (en met mij vele andere slechthorenden) mogelijk hebben gemaakt. Tegelijkertijd geeft het hun natuurlijk veel waardering om te zien wat het resultaat is van hun werk. En wàt een resultaat!

Bionic Anouk
Ik heb een nieuw programma op mijn Cochleair Implantaat waarmee ik verbinding kan maken met multimedia. Brandend van nieuwsgierigheid heb ik in de trein geluisterd naar de radio. Ik moet echt weer opnieuw naar muziek leren luisteren, want het klinkt heel anders! Zo had ik bij één nummer pas na een halve minuut door, dat ik naar Lost van Anouk aan het luisteren was. Nou dat nummer ken ik echt nog wel, maar alle instrumenten en vooral de stem van Anouk zijn onherkenbaar. Misschien verandert mijn muzieksmaak nu drastisch en luister ik straks alleen nog maar naar snoeiharde techno ;).

Dolby Surround
“Is het niet raar dat je alleen door één oor muziek hoort?” vroeg een collega mij. En dat is dus het gekke, want ook al hoor ik het alleen met 1 oor, ervaar ik dat niet zo. Ik hoor het natuurlijk ook niet echt met mijn rechteroor. Het enige wat daar nog werkt is mijn rechter gehoorzenuw. Voor de rest doet mijn CI alles. De muziek zingt rond in mijn hoofd en daarmee heb ik de beschikking over een intern Dolby Surround System :).

De Parade
gremdaatDe Parade is neergestreken over Rotterdam en dat betekent weer: 10 dagen lang gezelligheid, theater en muziek in de stad! Vrijdag heb ik me weer helemaal ondergedompeld in al het leuks en ben ik onder andere naar de voorstelling van Dominee Gremdaat geweest. Hoe geweldig was dat! Ik kon vrijwel al zijn grappen en grollen verstaan en ik denk dat mijn schaterlach de boel op z’n tentstokken deed schudden.

Klaagzang
Ik heb mijn CI nu twee maanden en ben er ongelooflijk blij mee. Natuurlijk moet er ook wel wat te zeuren zijn en daarom geef ik eerlijkheidshalve toe, dat het niet alleen maar geweldig is. Ik heb bijvoorbeeld (nog) moeite met gesprekken in groepen en in rumoerige situaties. En als iemand mij op de dansvloer aanspreekt  is dat erg leuk, maar niet te doen! Bij onbekende mensen moet ik eerst even wennen aan hun stem, voordat het gesprek op gang komt. Maar toch wegen deze ongemakkelijkheden niet af tegen alle momenten dat ik weer veel meer hoor!

Adempauze

Er gaat niets boven een geestverruimend stukje rennen op z’n tijd. Zeker als het zonnetje schijnt en de stoeptegels droog zijn. Het kwam weinig voor de afgelopen maand. Maar na vijf opeenvolgende dagen van stralend weer had ik geen geldig excuus meer om niet in mijn hardloopschoenen te klimmen.

En dus ging ik eropuit om mijn hoofd leeg te maken en mijn conditie weer een boost te geven. Het was voor het eerst dat ik ging rennen met mijn Neptune. Even een reclameboodschap tussendoor: Het sporten met de Neptune is een uitkomst. Je klikt hem waar je maar wilt: in je haar(band), aan je shirtje of arm en je kunt los! En je kunt er dus ook een MP3 speler op aansluiten. Dit laatste heb ik overigens nog niet geprobeerd, maar dat komt nog!

AsicsNa een kleine 20 minuten joggen moest ik echt even stoppen. Niet dat ik moe was, hoewel je voor een functionele pauze natuurlijk niet per sé moe hoeft te zijn. Ik naderde een grote begraafplaats en het was daar alles behalve doodstil. Integendeel, ik hoorde zoveel geluiden dat ik automatisch vaart minderde en stapvoets verder ging om te kunnen genieten van al deze auditieve indrukken. Ik hoorde vogels, eenden, ganzen (wat kunnen die krijsen!) het ruisen van de wind en het spetteren van water.

Deze momenten zijn goud waard. Want ondertussen gaat het leven gewoon door en word ik soms opgeslokt door alledaagse dingen. Maar het ervaren van geluid is nog lang niet normaal of vanzelfsprekend voor mij. Ik ben blij dat ik daar af en toe een pauze voor kan nemen en van mag genieten.

Vallen en opstaan

achtbaanMet de vliegende start die ik maakte, was het onvermijdelijk dat mijn motor een keer zou gaan haperen. De wereld om mij heen maakte veel meer geluid en ik stuiterde als een klein kind door de energie die ik daarvan kreeg. Ik werkte al snel weer volle dagen en vulde de avonden en weekenden met revalideren en afspreken met vrienden. Bewapend met mijn map vol oefeningen liep ik de ene na de andere deur plat en was ik gedreven om van elke oefening een succes te maken. Ondertussen timmerde ik langzaam aan een kleine roofbouw op mijn lichaam. Ik zat in een achtbaan die mij als een razende naar de top had gebracht en mij vervolgens keihard liet vallen.

NO GO AREA
In een kamer zonder muziek en met één gesprekspartner boek ik geweldige resultaten. Ik versta hooguit met enkele herhalingen bijna letterlijk wat mijn “coach” zegt. Op zulke momenten ben ik uitzinnig van vreugde. Maar zou een voetballer ook niet fantastisch scoren, wanneer er geen verdediging om hem heen rent en de keeper in geen velden of wegen te bekennen is? Hoe anders is dat, wanneer er drie tegenstanders in zijn nek hijgen, een bulldozer voor het doel staat en het stadion gevuld is met scanderende supporters?

Zo voelde ik me toen ik deze week weer in een vergadering met 6 man zat, een repetitie met mijn theatergroep bijwoonde en uit eten ging met vrienden. Het kostte me de grootste moeite om op te vangen wat er werd gezegd en ik verdween langzaam weer op de achtergrond met mijn gedachten en twijfels. Zijn dit situaties die ik beter kan vermijden? Ga ik dit ooit wel verstaan en ben ik nu gewoon moe?

WERK AAN DE WINKEL
En dan realiseer ik me: ik ben nog maar drie weken bezig met revalideren, ik heb nog zoveel te leren en moet gewoon geduld hebben. Vanmiddag mag ik weer naar het trainingskamp Erasmus MC. De logopedist zal werken aan mijn luisterskills en de audioloog stelt mijn oor af. Zo werk ik langzaam naar mijn succesvolle penalty.

Verwachtingen

Over het algemeen moet je niet teveel bezig zijn met wat andere mensen van je denken of vinden, maar deze keer maak ik graag een uitzondering. Het is namelijk erg grappig om te ontdekken wat anderen voor verwachtingen hebben ten aanzien van mijn Cochleair Implantaat (CI) en hoe het nu met mij zou gaan. Ik heb het al eerder over mijn eigen verwachtingen gehad, die waren voor het begin nog erg laag. En zo dacht mijn omgeving er dus ook over…

UITERLIJK EN INNERLIJK
Om te beginnen is het fascinerend hoe de eerste ontmoetingen gaan. Mensen die ik na de operatie of aansluiting weer voor het eerst zie, komen allemaal op eenzelfde soort manier op me af. Ze kijken eerst heel ernstig en afwachtend om vervolgens over te gaan tot complete verbazing “Maar Fran, wat zie je er goed uit?!” Het is natuurlijk ook geen kattenpis om in je hoofd geboord te worden, dus ik kan me wel voorstellen dat men verwacht dat ik er op z’n minst ziek, zwak of misselijk uitzie. Als ik dan fraai opgemaakt, gekapt en gekleed ten tonele verschijn, is dat verrassend. (Eerlijkheidshalve moet ik zeggen, dat de meeste mensen mij niet in de eerste week na de operatie hebben gezien. Toen was ik niet bepaald op mijn Paasbest…)

OEFENEN EN COMMUNICEREN

denkenOok in mijn communicatie schets ik de nodige verbazing. Zo was een vriendinnetje bijvoorbeeld erg verbaasd dat ik zo normaal praat. Die had toch op zijn minst verwacht dat ik heel bizar zou klinken, omdat ik mezelf misschien buitengewoon vreemd hoor? Tijdens het oefenen hoor ik mijn juffen vaak “Nou Fran, wat goed!” of “Ja wéér goed” zeggen. Daardoor vermoed ik, dat ik beter scoor dan men aanvankelijk dacht. Anderzijds kijken sommige mensen ook weer vreemd op wanneer ik om herhaling vraag. Werkt dat ding nou niet? Zie ik ze dan denken. Zouden zij dan verwachten dat ik gelijk 100% goed hoor? Maar misschien denk ik teveel voor anderen 😉

GELUIDEN UIT DE OUDE DOOS
Deze week viel mij het volgende op: wat zuchten mensen vaak! In de trein, op kantoor en in gezelschap. Overal lopen mensen te zuchten. Zijn we een ontevreden volk, of is het een vorm van verlichting? Vroeger moest ik het op TV opmaken uit de ondertiteling “LUDO ZUCHT” en dan was er inmiddels al iemand anders in beeld. Nu kan ik dus qua gezucht weer volledig vertrouwen op mijn eigen gehoor. Maar, laat het geen motivatie zijn om vaker te gaan zuchten hoor 😉

PUMP UP THE VOLUME
Had ik al gezegd dat mijn CI beschikt over drie programma’s? Die programma’s blijven in ontwikkeling en de audioloog verandert daar steeds iets aan. Ik heb nu nog drie dezelfde programma’s gekregen, alleen is ieder programma iets sterker. Ik kan mijn oor dus opvoeren! In het begin lijkt het dan hard, maar daar wen ik aan. Op die manier kan mijn gehoorzenuw langzaam wennen en opbouwen en zal ik steeds meer geluid ervaren. Vandaag heb ik ‘m op 3 gezet en als ik dan bijvoorbeeld op babybezoek ga, zet ik ‘m iets zachter 😉