Rock & Roll

Op een zonnige middag roepen mijn laarsjes met wielen. Of ik ze even uit wil laten. Ik gehoorzaam maar al te graag. En tegenwoordig mag ik daar iets meer voorbereidingen voor treffen; ik pak mijn telefoon en zoek wat leuke muziek uit, stem mijn bionische oor af op het juiste programma en plug mijn snoertje in. Let’s rock and roll!!

2013-08-28-17.06.06Na het rondje langs de Kralingse Plas neem ik even de tijd om naar één van mijn favoriete stukjes Rotterdam te kijken. Het zonnetje schenkt mij haar laatste stralen. Naast mij zit een ouder echtpaar hand in hand met de ogen dicht.

Bijna een half jaar geleden liep ik hier ook, samen met een vriendinnetje langs het water. Het was een stuk kouder, de lente moest nog beginnen. Ik keek uit over de plas en zocht naar antwoorden in de kleine golven die stuksloegen op de stenen. Al mijn onzekerheden over de onherroepelijke chirurgische ingreep liet ik de revue passeren. Nog één keer, want de volgende dag zou ik onder het mes gaan.

Zes maanden en een heleboel indrukken, ervaringen en emoties later, zit ik hier weer en zing ik mee met Jon Allen die in mijn oor het nummer “Happy Now” afspeelt. Happy ben ik zeker, ik ben dolgelukkig!

Advertenties

Oude liefde roest niet

sony-walkman-wm-501-nz0-460Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was pakjesavond eind jaren ’80. Terwijl de openhaard op de achtergrond knetterde en onze buikjes vol zaten van de chocoladeletters en marsepein, opende mijn zusjes en ik ons cadeautje van de Goedheiligman. Brandend van nieuwsgierigheid scheurden we het papier open. En daar ontvouwde zich het mooiste presentje ooit: een walkman! De sint had er ook alvast een cassettebandje met muziek van Michael Jackson ingestopt. Ons geluk kon niet op.

Vanaf het moment dat ik die koptelefoon op mijn hoofd zette, waren muziek en ik onafscheidelijk. Van het zakgeld dat ik spaarde kocht ik steeds een nieuw cassettebandje. Op vakantie bleek het een uitkomst; geen geouwehoer meer welke muziek er in de auto afgespeeld moest worden. De dames luisterden lekker naar hun eigen herrie en mijn vader kon in alle rust doorrijden.

Mijn muzieksmaak groeide met me mee, Madonna en Take That gaven het stokje door aan George Michael, Lenny Kravitz en Michel de Hey. Een zomer was ik zo verknocht aan Lauryn Hill, dat de cassetterecorder ook mee moest naar de campingdouche. ‘To Zion’ galmde over de gehele Spaanse camping en mijn vriendinnetje en ik zongen luidkeels mee.

Uiteraard hield mijn moeder nauwlettend in de gaten dat de muziek niet te hard stond. Als slechthorende was het laatste dat ze wilde, dat haar kinderen ook slecht gingen horen. Misschien heb ik de volumeknop af en toe iets te hard gezet, hebben feestjes als de Dance Parade en Pink Pop hun steentje bijgedragen, het was hoe dan ook onvermijdelijk dat mijn gehoor achteruit ging door erfelijkheid.

Ik bleef steevast concerten en festivals als Lowlands bezoeken, maar MP3 spelers waren niet aan mij besteed. Daar kon ik niet meer van genieten, of ik moest het dusdanig hard zetten dat mijn medepassagiers in de trein het beter zouden horen dan ik. Ik legde me erbij neer en dacht er niet teveel over na. Maar toen kreeg ik mijn CI….

Huiverig begon ik vorige maand met het luisteren naar de radio en George Michael. Het klonk anders en dat is een understatement. Maar het mooie is, ook de muziek klinkt iedere keer beter! Ik luister vooral naar oude muziek omdat ik dat kan vergelijken. Het ene liedje is makkelijker te behappen dan het andere. Zo klinkt ‘Around the World’ van Daft Punk en het album ‘Confessions’ van Usher heel vertrouwd, maar Norah Jones is vrijwel een nieuwe artiest geworden 😉

De bottom line is: ik heb de liefde hervonden! Alle registers zijn inmiddels opengetrokken. Mijn computer draait overuren om al mijn cd’s om te zetten in MP3 bestanden en de foto’s in mijn telefoon moeten ruimte maken voor muziek. Mijn treinreisjes en fietstochtjes zijn nog nooit zo’n feestje geweest. Elke stoeptegel en elk weiland dat ik voorbij raas is vervuld met muziek. I’m loving it!

Als muziek in de oren

presentatieDeze week heb ik een korte presentatie gegeven over mijn CI ervaringen aan KNO artsen en audiologen. Een audioloog was geïnspireerd door dit blog en had mij gevraagd om hier iets over te vertellen. Daar stond ik ineens in een grote collegezaal in het Erasmus MC! Ik vond het heel bijzonder om mijn belevingen te delen met deze mensen.

Na afloop kreeg ik zoveel mooie en warme complimenten over mijn verhaal en spreekkunst, dat ik op de fiets naar huis alleen maar kon stralen. Heel bijzonder, omdat ik hun zo dankbaar ben dat zij dit voor mij (en met mij vele andere slechthorenden) mogelijk hebben gemaakt. Tegelijkertijd geeft het hun natuurlijk veel waardering om te zien wat het resultaat is van hun werk. En wàt een resultaat!

Bionic Anouk
Ik heb een nieuw programma op mijn Cochleair Implantaat waarmee ik verbinding kan maken met multimedia. Brandend van nieuwsgierigheid heb ik in de trein geluisterd naar de radio. Ik moet echt weer opnieuw naar muziek leren luisteren, want het klinkt heel anders! Zo had ik bij één nummer pas na een halve minuut door, dat ik naar Lost van Anouk aan het luisteren was. Nou dat nummer ken ik echt nog wel, maar alle instrumenten en vooral de stem van Anouk zijn onherkenbaar. Misschien verandert mijn muzieksmaak nu drastisch en luister ik straks alleen nog maar naar snoeiharde techno ;).

Dolby Surround
“Is het niet raar dat je alleen door één oor muziek hoort?” vroeg een collega mij. En dat is dus het gekke, want ook al hoor ik het alleen met 1 oor, ervaar ik dat niet zo. Ik hoor het natuurlijk ook niet echt met mijn rechteroor. Het enige wat daar nog werkt is mijn rechter gehoorzenuw. Voor de rest doet mijn CI alles. De muziek zingt rond in mijn hoofd en daarmee heb ik de beschikking over een intern Dolby Surround System :).

De Parade
gremdaatDe Parade is neergestreken over Rotterdam en dat betekent weer: 10 dagen lang gezelligheid, theater en muziek in de stad! Vrijdag heb ik me weer helemaal ondergedompeld in al het leuks en ben ik onder andere naar de voorstelling van Dominee Gremdaat geweest. Hoe geweldig was dat! Ik kon vrijwel al zijn grappen en grollen verstaan en ik denk dat mijn schaterlach de boel op z’n tentstokken deed schudden.

Klaagzang
Ik heb mijn CI nu twee maanden en ben er ongelooflijk blij mee. Natuurlijk moet er ook wel wat te zeuren zijn en daarom geef ik eerlijkheidshalve toe, dat het niet alleen maar geweldig is. Ik heb bijvoorbeeld (nog) moeite met gesprekken in groepen en in rumoerige situaties. En als iemand mij op de dansvloer aanspreekt  is dat erg leuk, maar niet te doen! Bij onbekende mensen moet ik eerst even wennen aan hun stem, voordat het gesprek op gang komt. Maar toch wegen deze ongemakkelijkheden niet af tegen alle momenten dat ik weer veel meer hoor!