Sociaal revalideren

Afgelopen zaterdag was het precies drie jaar geleden dat we de laatste keer Koninginnedag vierden. Daarna werd het Koningsdag. En op die bewuste 30 april 2013 had ik zo’n 11 dagen mijn nieuwe oor. Ik ging voor het eerst weer de grote sociale wereld in. Het voelde of ik mezelf voor de leeuwen gooide.

beafranDestijds had ik nog de Neptune CI, een spraakprocessor die je niet achter het oor draagt, maar kan bevestigen waar je wil. Een van de voordelen vond ik dat ik ‘m discreet in mijn haar kon wegstoppen. Maar dat kostte me wel zo’n anderhalf uur knutselen met mijn haar. Ik maakte er een coupe van, waar onze toenmalige Koningin Beatrix nog een puntje aan kon zuigen. En ergens daar in die haarbundel verstopte ik dus mijn Toverdoosje, zo noemde ik de Neptune CI. Ik vond het te gek, dat je er niks van kon zien! We gingen tenslotte uit en dan moet je dat ding niet zien, zo was mijn overtuiging.

Op het terras van een van onze stamkroegen stond een groot podium waar de muzikanten zo’n 100 db aan dansbaar geluid produceerden. Voor het eerst merkte ik, dat het geluid niet meer onaangenaam was. Het stond weliswaar hard, maar anders dan met hoortoestellen, deed het geen pijn aan mijn oren.  Een vriendin wilde iets aan mij vragen en sprak in mijn linkeroor. Ineens werd ik geconfronteerd met een voor mij nieuw fenomeen: eenzijdige doofheid.  Voor mijn CI had ik gewoon twee slechte oren en het maakte niet uit of je nu in het ene of het andere oor praatte. Maar nu ontdekte ik dat ik woorden kon opvangen als iemand “in mijn CI” ging praten. Dat vond ik verbluffend! ‘Je moet in mijn rechteroor praten’, werd mijn nieuwe openingszin.

Er kwamen steeds meer vriendinnen. Ze waren allemaal nieuwsgierig naar mijn nieuwe oor. Hoe klinkt dit en hoe klinkt dat? Maar als ik het niet kon verstaan, schaamde ik me. Want ik zat net vol trots te vertellen over mijn CI, en vervolgens verstond ik niet alle antwoorden. Ik voelde me onzeker. Nu zullen ze vast denken: “Werkt dat ding wel?!” En tegen onbekende, leuke mannen zei ik niet gelijk: wil je in dat oor praten, want ik ben links doof en rechts heb ik een nepoor. Dus ik ging gewoon steeds strategisch staan en draaide mijn rechteroor richting mijn gesprekspartners. Toch leek het wel of iedereen een voorkeur had voor mijn linkeroor. En zo ging dat de hele tijd door.

Terugkijkend op deze dag en alle dagen die volgden in de afgelopen jaren zeg ik: horen met een CI gaat veel verder dan alleen opnieuw leren horen en revalideren. Je moet jezelf opnieuw positioneren. Ben ik doof, slechthorend, of horend? In welke situaties hoor ik wel goed en wanneer niet? Heb ik nog extra hulpmiddelen nodig? En wat vertel ik aan vrienden, collega’s of nieuwe mensen? Oftewel, hoe sta ik erbij en hoe ga ik voortaan om met sociale situaties?

In mijn volgende blog zal ik schrijven over mijn bijzonder leerzame proces van sociaal revalideren.

2 reacties op ‘Sociaal revalideren

  1. Hallo de vogels zijn blij en ik ook met mijn CI. Ik kan hem niet verstoppen maar dat hoefd ook niet een bril kan je ook niet verstoppen . Veel succes met het ondekken van geluiden. Na het upgrade van de CI nu nog betere ontvangst. Het gaat over 120 tonen. Verdeeld over de 16 die er al waren. Gr casper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s