Een waterdicht avontuur

Cuba – 3 september 2014 – Het is weer een zonovergoten dag in Viñales. Vandaag worden we getrakteerd op een dagje goddelijk strand in Cayo Levisa. Om op het paradijselijk eiland te geraken, moeten we eerst de bus in. Na een lange, hobbelige weg vol gaten en plassen komen we aan bij de boot. Nog een half uurtje varen en dan mogen we ons overgeven aan het grote genieten.

De hitte neemt toe. En met het stijgen van de temperatuur stijgt de behoefte aan een frisse duik in die strakblauwe zee. We meren aan en haasten ons naar de strandstoelen. De rugzakken ploffen neer en iedereen ontdoet zich in razend tempo van zijn kleren. Mijn reisgenoten rennen als blije kinderen het water in. SAM_1253Maar voor mij begint eerst een ander avontuur: mijn Cochleair Implantaat (CI) mag voor het eerst mee het water in. En dat vergt de nodige voorbereidingen.

Vol spanning open ik mijn etui met: een AquaCase (waterdicht doosje), een AquaMic (speciaal kapje/zendspoel met waterdichte microfoon) én een waterdichte kabel. Gelukkig, ik heb alles bij me…Mijn CI zet ik in de speciale “zwemstand”. En dan mag hij in het doosje. Voor ik het doosje sluit, controleer ik drie keer of alles wel goed zit en echt waterdicht is. Ik plug de waterdichte kabel in het doosje en plak de waterdichte zendspoel op mijn hoofd. Het doosje clip ik aan mijn bikinibroekje. Best bijzonder, je oor op je heupen 🙂

SAM_1270Daar sta ik dan. Klaar om het water in te gaan. Ik hoor de golven omslaan en in de verte kan ik mijn reisgenootjes horen praten. Cool! Ik trek mijn sprintje en ren het water in. Zou hij het echt redden? Met enige aarzeling ga ik volledig kopje onder. Ja, het werkt! Ik kan zwemmen én horen tegelijk. ‘Grappig, het lijkt net of je met een mp3-speler loopt’, zegt een medereiziger. ‘Wat hoor je nu?’, vraagt een ander. Wat leuk al die vragen. Het is geweldig om ook in het water te kunnen kletsen. Het duurt misschien even voordat ie waterdicht is, maar dan heb je ook wat!

SAM_1744Dit feestje mag ik ook voortzetten op snorkeltocht. En daar ontdek ik niet alleen de gezellige kant van het kunnen communiceren in het water, maar ook de noodzakelijke. We gaan met verschillende groepen het water in. Door alle mooie vissen in die geweldige onderwaterwereld, verlies ik de tijd en mijn groep volledig uit het oog. Als ik omhoog kom, zie ik alleen maar vreemden watertrappelen. Gelukkig herken ik wel een van de Cubaanse groepsleiders. Ik vraag hem waar mijn vriendjes zijn en versta kraakhelder wat zijn antwoord is. Vol vreugde klapper ik met mijn zwemvliezen terug naar de groep. Life’s good.

Advertenties