Oude liefde roest niet

sony-walkman-wm-501-nz0-460Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was pakjesavond eind jaren ’80. Terwijl de openhaard op de achtergrond knetterde en onze buikjes vol zaten van de chocoladeletters en marsepein, opende mijn zusjes en ik ons cadeautje van de Goedheiligman. Brandend van nieuwsgierigheid scheurden we het papier open. En daar ontvouwde zich het mooiste presentje ooit: een walkman! De sint had er ook alvast een cassettebandje met muziek van Michael Jackson ingestopt. Ons geluk kon niet op.

Vanaf het moment dat ik die koptelefoon op mijn hoofd zette, waren muziek en ik onafscheidelijk. Van het zakgeld dat ik spaarde kocht ik steeds een nieuw cassettebandje. Op vakantie bleek het een uitkomst; geen geouwehoer meer welke muziek er in de auto afgespeeld moest worden. De dames luisterden lekker naar hun eigen herrie en mijn vader kon in alle rust doorrijden.

Mijn muzieksmaak groeide met me mee, Madonna en Take That gaven het stokje door aan George Michael, Lenny Kravitz en Michel de Hey. Een zomer was ik zo verknocht aan Lauryn Hill, dat de cassetterecorder ook mee moest naar de campingdouche. ‘To Zion’ galmde over de gehele Spaanse camping en mijn vriendinnetje en ik zongen luidkeels mee.

Uiteraard hield mijn moeder nauwlettend in de gaten dat de muziek niet te hard stond. Als slechthorende was het laatste dat ze wilde, dat haar kinderen ook slecht gingen horen. Misschien heb ik de volumeknop af en toe iets te hard gezet, hebben feestjes als de Dance Parade en Pink Pop hun steentje bijgedragen, het was hoe dan ook onvermijdelijk dat mijn gehoor achteruit ging door erfelijkheid.

Ik bleef steevast concerten en festivals als Lowlands bezoeken, maar MP3 spelers waren niet aan mij besteed. Daar kon ik niet meer van genieten, of ik moest het dusdanig hard zetten dat mijn medepassagiers in de trein het beter zouden horen dan ik. Ik legde me erbij neer en dacht er niet teveel over na. Maar toen kreeg ik mijn CI….

Huiverig begon ik vorige maand met het luisteren naar de radio en George Michael. Het klonk anders en dat is een understatement. Maar het mooie is, ook de muziek klinkt iedere keer beter! Ik luister vooral naar oude muziek omdat ik dat kan vergelijken. Het ene liedje is makkelijker te behappen dan het andere. Zo klinkt ‘Around the World’ van Daft Punk en het album ‘Confessions’ van Usher heel vertrouwd, maar Norah Jones is vrijwel een nieuwe artiest geworden 😉

De bottom line is: ik heb de liefde hervonden! Alle registers zijn inmiddels opengetrokken. Mijn computer draait overuren om al mijn cd’s om te zetten in MP3 bestanden en de foto’s in mijn telefoon moeten ruimte maken voor muziek. Mijn treinreisjes en fietstochtjes zijn nog nooit zo’n feestje geweest. Elke stoeptegel en elk weiland dat ik voorbij raas is vervuld met muziek. I’m loving it!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s