Levenslied

Mensen vragen me vaak welke geluiden ik mooi vind en hoe het is om die weer te horen.  Laatst vertelde ik al over de zingende Merel. Dat was één van de hoogtepunten tot nu toe. Maar na gisteravond kan ik weer een tophit aan mijn lijstje toevoegen .

4754038-gelukkig-baby-bad-in-badkuipIk was op visite bij een vriendinnetje. Haar zoontje van vier maanden was aan het huilen (Nee, dit is niet het geluid wat ik bedoelde ;)) Hij was een beetje moe en verkouden. Voordat ze hem naar bed bracht, mocht hij eerst nog even lekker in bad. Het schattige ventje was helemaal opgetogen. Ik stond er niet gelijk bij stil, maar toen hoorde ik ineens: zijn ademhaling! Wat een prachtig en vertederend geluid uit zijn kleine borstje. Priceless…

Vallen en opstaan

achtbaanMet de vliegende start die ik maakte, was het onvermijdelijk dat mijn motor een keer zou gaan haperen. De wereld om mij heen maakte veel meer geluid en ik stuiterde als een klein kind door de energie die ik daarvan kreeg. Ik werkte al snel weer volle dagen en vulde de avonden en weekenden met revalideren en afspreken met vrienden. Bewapend met mijn map vol oefeningen liep ik de ene na de andere deur plat en was ik gedreven om van elke oefening een succes te maken. Ondertussen timmerde ik langzaam aan een kleine roofbouw op mijn lichaam. Ik zat in een achtbaan die mij als een razende naar de top had gebracht en mij vervolgens keihard liet vallen.

NO GO AREA
In een kamer zonder muziek en met één gesprekspartner boek ik geweldige resultaten. Ik versta hooguit met enkele herhalingen bijna letterlijk wat mijn “coach” zegt. Op zulke momenten ben ik uitzinnig van vreugde. Maar zou een voetballer ook niet fantastisch scoren, wanneer er geen verdediging om hem heen rent en de keeper in geen velden of wegen te bekennen is? Hoe anders is dat, wanneer er drie tegenstanders in zijn nek hijgen, een bulldozer voor het doel staat en het stadion gevuld is met scanderende supporters?

Zo voelde ik me toen ik deze week weer in een vergadering met 6 man zat, een repetitie met mijn theatergroep bijwoonde en uit eten ging met vrienden. Het kostte me de grootste moeite om op te vangen wat er werd gezegd en ik verdween langzaam weer op de achtergrond met mijn gedachten en twijfels. Zijn dit situaties die ik beter kan vermijden? Ga ik dit ooit wel verstaan en ben ik nu gewoon moe?

WERK AAN DE WINKEL
En dan realiseer ik me: ik ben nog maar drie weken bezig met revalideren, ik heb nog zoveel te leren en moet gewoon geduld hebben. Vanmiddag mag ik weer naar het trainingskamp Erasmus MC. De logopedist zal werken aan mijn luisterskills en de audioloog stelt mijn oor af. Zo werk ik langzaam naar mijn succesvolle penalty.

Verwachtingen

Over het algemeen moet je niet teveel bezig zijn met wat andere mensen van je denken of vinden, maar deze keer maak ik graag een uitzondering. Het is namelijk erg grappig om te ontdekken wat anderen voor verwachtingen hebben ten aanzien van mijn Cochleair Implantaat (CI) en hoe het nu met mij zou gaan. Ik heb het al eerder over mijn eigen verwachtingen gehad, die waren voor het begin nog erg laag. En zo dacht mijn omgeving er dus ook over…

UITERLIJK EN INNERLIJK
Om te beginnen is het fascinerend hoe de eerste ontmoetingen gaan. Mensen die ik na de operatie of aansluiting weer voor het eerst zie, komen allemaal op eenzelfde soort manier op me af. Ze kijken eerst heel ernstig en afwachtend om vervolgens over te gaan tot complete verbazing “Maar Fran, wat zie je er goed uit?!” Het is natuurlijk ook geen kattenpis om in je hoofd geboord te worden, dus ik kan me wel voorstellen dat men verwacht dat ik er op z’n minst ziek, zwak of misselijk uitzie. Als ik dan fraai opgemaakt, gekapt en gekleed ten tonele verschijn, is dat verrassend. (Eerlijkheidshalve moet ik zeggen, dat de meeste mensen mij niet in de eerste week na de operatie hebben gezien. Toen was ik niet bepaald op mijn Paasbest…)

OEFENEN EN COMMUNICEREN

denkenOok in mijn communicatie schets ik de nodige verbazing. Zo was een vriendinnetje bijvoorbeeld erg verbaasd dat ik zo normaal praat. Die had toch op zijn minst verwacht dat ik heel bizar zou klinken, omdat ik mezelf misschien buitengewoon vreemd hoor? Tijdens het oefenen hoor ik mijn juffen vaak “Nou Fran, wat goed!” of “Ja wéér goed” zeggen. Daardoor vermoed ik, dat ik beter scoor dan men aanvankelijk dacht. Anderzijds kijken sommige mensen ook weer vreemd op wanneer ik om herhaling vraag. Werkt dat ding nou niet? Zie ik ze dan denken. Zouden zij dan verwachten dat ik gelijk 100% goed hoor? Maar misschien denk ik teveel voor anderen 😉

GELUIDEN UIT DE OUDE DOOS
Deze week viel mij het volgende op: wat zuchten mensen vaak! In de trein, op kantoor en in gezelschap. Overal lopen mensen te zuchten. Zijn we een ontevreden volk, of is het een vorm van verlichting? Vroeger moest ik het op TV opmaken uit de ondertiteling “LUDO ZUCHT” en dan was er inmiddels al iemand anders in beeld. Nu kan ik dus qua gezucht weer volledig vertrouwen op mijn eigen gehoor. Maar, laat het geen motivatie zijn om vaker te gaan zuchten hoor 😉

PUMP UP THE VOLUME
Had ik al gezegd dat mijn CI beschikt over drie programma’s? Die programma’s blijven in ontwikkeling en de audioloog verandert daar steeds iets aan. Ik heb nu nog drie dezelfde programma’s gekregen, alleen is ieder programma iets sterker. Ik kan mijn oor dus opvoeren! In het begin lijkt het dan hard, maar daar wen ik aan. Op die manier kan mijn gehoorzenuw langzaam wennen en opbouwen en zal ik steeds meer geluid ervaren. Vandaag heb ik ‘m op 3 gezet en als ik dan bijvoorbeeld op babybezoek ga, zet ik ‘m iets zachter 😉

Mondeling Examen

animaatjes-leraren-35422De afgelopen week ben ik begonnen met revalideren. En dat betekent: elke dag een klein examen afleggen. Althans, zo voelt dat voor mij. Want we moeten natuurlijk wel presteren. Ik heb verschillende vriendinnetjes ingeroosterd om mijn (strenge) juf te spelen, een rol die hun op het lijf is geschreven lijkt het wel. En wat een pedagogisch improvisatietalent! Elke oefening wordt al snel naar eigen smaak aangepast of aangevuld.


BOODSCHAPPENLIJSTJE
Zo trap ik in het weekend af met de eerste oefening: verschillende soorten fruit. Mijn juf noemt diverse soorten fruit en ik moet raden (zonder liplezen of spraakafzien!) welke soorten ze heeft gezegd. Dit gaat, op de meloenen, citroenen en limoenen na, vrij goed! De lat wordt al gauw hoger gelegd in de vorm van boodschappenlijstjes. Mijn juf vliegt kris kras door haar virtuele Albert Heijn en strooit met droge kruidenierswaren: Pindakaas, Chardonnay en Larie. Ehhh Larie??? Nee, olie, nee, wasabi, nee, sali, Ohhhhhhhh BROWNIE! Potverdrie, hoe is het nou mogelijk dat ik mijn favoriete versnapering niet versta??

ZAGEN OP DE GANG
Tussen de oefeningen door moet er natuurlijk ook gewoon gewerkt worden. Het is mijn eerste week op kantoor, na aansluiting van mijn CI. En uiteraard ga ik ook hier weer op een auditieve ontdekkingsreis. Mijn collega’s zijn reuze benieuwd hoe het met me gaat als ik de kamer binnenloop. Honderduit vertel ik over mijn ervaringen en het leuke is, ik kan al meer opvangen van wat ze terugzeggen! Als ik me installeer achter mijn bureau hoor ik ineens een kabaal op de gang. Het lijkt wel alsof er een paar houthakkers bomen aan het zagen zijn. Maar dat lijkt me niet realistisch, dus ik kijk even om me heen welke handeling gelijktijdig verloopt met het geluid van de zaagmachines. En daar zie ik het! Mijn collega is aan het scrollen met haar muis…

GELUIDEN UIT DE OUDE DOOS
Ook deze week stond weer bol van de nostalgische geluiden, onder andere: het tikken van mijn sleutels tegen het slot als ik fiets, de waarschuwingsgeluiden van trams en stoplichten, de druppels van mijn lekkende kraan, het kraken van chipjes als iemand naast mij eet, piepjes van het pinapparaat, het gesmak en gesnor van mijn kat, heel veel pratende mensen in de trein (ik versta ze nu nog niet, maar hoor ze dus al wel!) Het is teveel om op te noemen, ik denk dat ik hier mijn wekelijkse vaste rubriek van ga maken 🙂

Ik mag wel zeggen dat ik mijn eerste mondelinge examenweek heel goed af heb gesloten. Dat komt ook vooral door mijn lieve juffen. Zij hebben me heel goed geholpen en pluimen gegeven. En ze waren verbaasd hoe goed het al gaat. Zelf ben ik heel kritisch en wil ik alles gelijk 100% goed doen, maar dat kan natuurlijk niet. Daarom ben ik heel blij dat mijn coaches me op het hart drukken dat ik nog maar één week ben begonnen en nu al veel resultaat boek. Op naar de volgende toetsten!